| yalajeerawan さんのプロフィールSoMeThInG In My Heart...フォトブログリスト |  ツール  ヘルプ |
|
|
SoMeThInG In My Heart...8月7日 การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป
เปลี่ยนงาน
เปลี่ยนที่อยู่
เปลี่ยนความคิด
เปลี่ยนวิถีการดำเนินชีวิต
แต่อย่างหนึ่งที่ไม่เปลี่ยน ก็รักเธอ ไง อิอิ อยากจะขำ.....
คิดว่าการเปลี่ยนแปลงและเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ แบบไรหัวโขน มันน่าจะดีนะ อย่างน้อยเราก็ได้เผชิญชีวิตด้วยตัวเราเอง ได้เริ่มอะไรใหม่ ที่เคยคิดอยากทำ แต่ไม่ได้ทำสักที
ไว้จะมาบันทึก กันอีกทีว่า การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นอย่างไร
ติอตามต่อไปนะ
11月9日 เสียใจ เสียดายมีเรื่องสอนใจมาเล่าให้ฟัง เรื่องจริง ที่อาจจะเกิดขึ้นกับคุณได้ในวันหนึ่ง
มีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งสนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม ชื่อว่า ณี พอเรียนจบ ม. 6 เราก็ขึ้นมาเรียนที่กทม.ก้น ณี ก็เริ่มมีผู้ชายหลายคนมาสนใจ แต่ก็มีแค่คนเดียวคือ ตั้ม ที่ดูเหมือน ณี จะให้ความสนใจเป็นพิเศษ ตั้มเป็นเด็กวิศวะ หน้าตาไม่หล่อ แต่ดูแล้วก็เป็นคนเรียบร้อยดี
หลังจากที่ ตั้มจีบณีอยู่ประมาณ เกือบ 2 เดือน ณี ก็มาบอกกับเราว่า " เราตัดสินใจแล้วนะว่าจะลองคบกันตั้มดู" ได้ยินอย่างนี้เราก็ดีใจและคิดว่า เพื่อนเราตัดสินใจไม่ผิดแล้วหละ..
แล้วตั้มกับณีก็คบกันมาจนกระทั่งเรียนจบ ณีได้งานทำก่อนตั้ม อยู่ย่านสีลม หลังจากที่ ณี ทำงานได้สักพัก ตั้มก็ได้งานทำ แต่ต้องไปทำถึงเชียงใหม่ แต่ตั้มกับณี ก็ยังติดต่อกันเหมือนเดิม เพียงแต่ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ กันเหมือนเมื่อก่อนเท่านั้นเอง
เวลาผ่านไปเกือบปี ณี ซึ่งเป็นคนซึ่งจัดว่าหน้าตาดี ก็เริ่มมีพี่ในที่ทำงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ มาดุแลเทคแคร์ สองคนนี้เริ่มสนิทสนมกัน หลายครั้งที่ณ๊โทรมาเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่า พี่เขาดีกับณีมาก จนตอนนี้ณีเริ่มหวั่นไหวแล้ว....
เราเองก็ได้แต่บอกเพื่อนไปว่า จะคบใครก็ดูให้นาน ๆ นะ ตั้มเองก็เป็นคนดี สม่ำเสมอ.......
แล้วเรื่องรักแท้ก็ไม่ได้ทำให้ณีเปลี่ยนใจ สุดท้าย ณีก็ยังคงคบกับตั้มและรักกันดีจนน่าอิจฉา เมื่อมีวันหยุดยาวๆ ณี จะไปหาตั้มที่เชียงใหม่ หรือบางครั้งตั้มก็เป็นฝ่ายมาหาณี เป็นอย่างนี้มานานเกือบ 2 ปี จนที่บ้านก็เริ่มบ่นว่า เทียวไปเทียวมากันแบบนี้ ก็แต่ง ๆ กันไปเลย จะได้อยู่ด้วยกันสักที แต่ณี ด้วยความที่รักงานที่ทำ ก็ยังคงนิ่งๆ ไม่ตัดสินใจอะไร เพราะยังห่วงเรื่องงานที่ทำอยู่ จะให้ทิ้งไปอยู่กับตั้มที่เชียงใหม่ก็คงจะลำบากใจ
แล้วสองคนก็คบกันมาเรื่อยๆ แต่ก็เริ่มมีปัญหา ตั้มดูห่าง ๆ ไป ไม่สม่ำเสมอเหมือนเมื่อก่อน ณี เคยบ่นให้ฟังหลายครั้งว่า โทรหาตั้มทีไรไม่ค่อยมีเวลาคุยด้วย ดูแปลกๆ ไม่เหมือนเดิม บางทีวันหยุดก็ไม่มาหาที่กทม. อ้างว่างานยุ่ง.....
สองคนเริ่มระหองระแหง ณี เองก็ไม่ยอมมีความเป็นตัวเองสูง วันหยุดแทนที่ตั้มไม่มาหาที่กทม. ตัวเองก็น่าจะเป็นฝ่ายไปหาที่เชียงใหม่ ก้ไม่ไป เพราะงอนกันว่างั้น....
เป็นอย่างนี้บ่อย ๆ เข้า ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ณีเองก็ระแวงว่าตั้มมีคนอื่นหรือเปล่า......
ณี ตัดสินใจขึ้นเครื่องไปหาตั้มแบบเงียบ ๆ โดยที่ไม่ได้บอกกล่าว "ไปจับผิดว่างั้น" แล้วเมื่อณีไปถึงที่บ้านตั้ม ก็ต้องแปลกใจที่ที่บ้านไม่มีใครอยู่ มีแต่ผู้หญิงแก่ๆ คนนึง ซึ่งณีก็สงสัยว่า เป็นใครกัน เมื่อได้คุยกับป้า ก็ได้รู้ว่า ป้าคนนี้เป็นป้าข้างบ้านตั้ม ที่มาช่วยดูแลบ้าน แล้วป้าก็เล่าให้ณีฟังว่า
ตั้มมักพูดถึงณีให้แกฟังเสมอๆ ตั้มรักณีมาก และณีเป็นผู้หญิงที่ตั้มจะแต่งงานด้วย ตั้มพยายามทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้เร็วที่สุดเพื่อจะได้แต่งงานกับณีและจะได้พาณีมาอยู่ด้วยกันที่เชียงใหม่ แล้วป้าก็เล่าให้ฟังต่อว่า หลัง ๆ ตั้มก้บ่นให้ฟังว่าไม่มีเวลาไปหาณีเลย เพราะว่าตั้มรับงานนอกเยอะเพื่อที่จะหารายได้สร้างตัวเอง แต่ก็ไม่อยากบอกณีเพราะกลัวว่าณีจะคิดมากว่าตั้มต้องมาเหนื่อยเพราะณี
ป้าเล่าต่อว่า..ตอนนี้ตั้มอยู่โรงพยาบาล ณี ตกใจมาก...
ตั้มเกิดอุบัติเหตุ รถค่ำพร้อมกับเพื่อนที่ทำงานอีกสองคน เพื่อนคนนึงเสียชีวิต ส่วนตั้มอาการสาหัส ซึ่งตอนที่เกิดอุบัติเหตุก็เป็นวันที่ตั้มและเพื่อนจะเข้ากรุงเทพฯ ซึ่งตั้มเองก็ไม่ได้บอกณีเพราะตั้งใจว่าจะไปทำเซอร์ไพร์ ... แต่ก็เกิดอุบ้ติเหตุเสียก่อน โดยที่ตั้มเองก็ไม่ยอมบอกคนที่บ้านรู้ รวมทั้งณีด้วย อยากรอเวลาว่าให้อาการดีขึ้นแล้วค่อยบอกทุกคนจะได้ไม่ตกใจ..
ณีรีบไปที่โรงพยาบาล เมื่อณีได้เจอตั้มถึงกับร้องไห้โฮด้วยความสงสารตั้ม เพระสภาพของตั้มคงดูไม่จืดในตอนนั้น
ณีกลับมา กทม. แล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ณีบอกว่า
"นี่เราคิดผิดไปทุกอย่างเลย คิดว่าตั้มมีคนอื่นก็เลยเปลี่ยนไป ไม่รับโทรศัพท์ ไม่มีเวลาให้เรา สุดท้ายที่แท้ตั้มก็ยุ่งกับเรื่องการทำงานมุ่งมั่นเพื่ออนาคตของเราทั้งสองคน แถมต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ ก็เพราะจะมาหาเราที่กรุงเทพ เฮ้อ คิดได้ไงนี่ว่าตั้มมีคนอื่น รู้สึกผิดที่คิดไปแบบนี้ เกือบจะต้องเสียคนที่รักไปแล้ว อาจจะต้องมานั่งเสียใจและเสียดายว่าทำไมวันที่มีเขาเราไม่ทำให้ดีที่สุดไม่เชื่อใจและเข้าใจเขา"
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า จงรู้คุณค่าของสิ่งที่มีในชีวิต จงรักษาสิ่งที่เรารักและสิ่งที่ดีอยู่แล้วในชีวิตเราให้ดีที่สุด จงลดความทิฐิลงเพราะมันจะนำมาซึ่งความสูญเสีย จงฟังคนอื่น และพูดคุยกับคนที่เราอยู่ด้วย เพื่อต่างฝ่ายจะได้รับรู้ความรู้สึกลึกๆ ในใจ จงอย่าคิดไปเอง ให้เวลากับสิ่งสำคัญในชีวิต อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะดูแลคนที่เรารัก อย่าผลัดวันประกันพรุ่งที่จะไปหาคนที่เรารัก เพราะเราอาจจะไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย อย่างกรณีตั้ม ถ้าวันนี้ตั้มหมดลมหายใจ ไปแล้ว ณี คงต้องเสียใจและถ่ายทอดเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟังด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ ดังนั้นวันนี้จงดูแลสิ่งที่คุณคิดว่ามีค่าให้ดีที่สุด แล้วคุณจะไม่เสียใจ และเสียดาย
ขอบคุณณี ตั้ม และขออนุญาตเอาเรื่องแกสองคนมาเขียน ฝากความคิดถึงถึงไอตัวเล็กด้วยนะ
11月2日 ไม่อยากถือสา แต่ว่ามันรู้สึก(เพลงความหมายง่ายๆ ใช่เลย)ชื่อเพลง : ไม่ถือสาแต่ว่ารู้สึก
นั่นเสียงใครโทรมาหาใช่ไหม และเค้าคนนั้นอีกแล้วใช่ไหม แต่ทำไมต้องเดินหนีไป หลบไปคุยอะไรกันเหรอ คล้ายๆเธอมีความลับอะไรกับฉัน เมื่อเค้าก็เป็นแค่เพียงความหลัง ที่เธอบอกว่าวันนี้แค่เพื่อนกัน ก็พอรู้ก็พอเข้าใจ แต่ทำไมต้องโทรทุกวัน มีเรื่องมากมายอย่างนั้นเลยหรือเธอ
*ไม่อยากถือสา แต่ว่ามันรู้สึก ลึกๆก็หวั่นก็ไหวในใจอยู่เสมอ ไม่ให้คิดมากได้ยังไง ในเมื่อคนมันรักเธอ ไม่รู้ว่าเธอเข้าใจกันบ้างไหม
**อยากให้เธอมาลองเป็นฉัน เจอใครทำเหมือนกันกับเธอ เธอจะทนอย่างฉันได้ไหม ถ้าหากเธอลองมาเป็นฉัน เธอจะทรมานแค่ไหน เคยคิดเคยเห็นใจหรือเปล่า อยากคุยก็คุยต่อหน้ากันได้ไหม ไม่เห็นต้องกลัวว่าฉันจะเคืองโกรธเธอ แหละที่จริงก็ยังไว้ใจ เชื่อว่าเธอซื่อสัตย์เสมอ แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเธอเหมือนเดิมหรือเปล่า
(*,**,**) ถ้าหากเธอลองมาเป็นฉัน เธอจะทรมานแค่ไหน
เคยคิดเคยเห็นใจหรือเปล่า เคยนึกถึงหัวใจฉันบ้างไหมเธอ
8月25日 ขอบคุณเมื่อวันที่เรามีความทุกข์ เรามักจะได้สิ่งอื่นกลับมา นั่นคือ ความรักจากคนรอบข้าง ถึงแม้จะทุกข์ แต่ก็ดีใจที่ได้รู้ว่า มีคนอีกมากมายที่อยู่เป็นกำลังใจเรา
ขอบคุณทุกความหวังดีที่มีให้
พี่สาวแสนดี อย่างพี่มาดี ที่ไม่เคยซ้ำเติมน้องสาวคนนี้
น้องๆ ในแผนกทุกคน ที่ให้กำลังใจ ถึงแม้จะมีคำขู่ให้กลัวบ้าง อิอิ
พี่ติ๊ด พี่ที่เข้าใจความรู้สึกเราทุกเรื่อง
ต่าย น้องที่มีน้ำใจ พาไปไหนมาไหน ทำให้จิตใจเบิกบานขึ้น
โอ๋ หัวอกอันเดียวกัน ที่มานอนเป็นเพื่อนที่บ้าน โทรคุยด้วยสม่ำเสมอ
ทุกคนที่แคร์คริสเตียน โดยเฉพาะ พี่หมอหมวย และหมอโอ๋ ที่เป็นห่วงมาก โทรมาคุย และหาหนังสือดีๆ มาให้อ่าน
เจ้าเสือ(สัตว์เลี้ยงประจำบ้าน) ที่เป็นเพื่อนคุย (ถึงแม้จะคุยกันไม่รู้เรื่องแต่คิดว่าเขารับความรู้สึกของเราตอนนั้นได้)
และทีสำคัญที่สุด คุณพ่อคุณแม่ คือกำลังใจที่ดีที่สุด
และเพื่อน ๆ อีกหลายๆ คน นก โจ้ พี่สุ ฯลฯ
ขอบคุณจริงๆ 7月19日 ความต้องการ (เพิ่ม)วันนี้ ไม่ค่อยสบาย ตื่นแต่เช้าด้วย เพราะมีงานทำบุญบริษัท ครบ 3 ปี
ถ้าเป็นเด็กก็กำลังน่ารัก ซนได้ที่เลย
ช่วงนี้ถือเป็นช่วงเบื่องาน ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกัน หรือเป็นเพราะว่าเราเจอปัญหาเดิมๆ ที่มันแก้ไขไม่ได้สักที
ปัญหาส่วนใหญ่ก็เรื่องคน ที่มีความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด อยากได้โน่นนี่เพิ่มมากขึ้นทุกวัน
แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดแหละ
คนที่เข้าใจการทำงานก็มี คุยด้วยแล้วก็รู้สึกสบายใจ บางคนคุยให้ตายบอกให้ตายก็ไม่เข้าใจ
ก็ยังคงดันทุรังต่อไป ตอนนี้ทำงานเหมือนเราต้องสนองความต้องการของคนหลาย ๆ คน ซึ่งก็คงสนองกันไม่หมด
ความรักก็เหมือนกัน คนเราทุกข์เพราะมีความต้องการไม่มีที่สิ้นสุด ต้องการอย่างโน้น ต้องการอย่างนี้
นี้ ต้องการแบบนี้ ต้องการแบบนั้น พอได้แล้วก็ยังไม่หยุดที่จะต้องการ ก็ดิ้นรนไขว่ขว้ามาเพื่อสนองความต้องการของ
ตัวเองจนได้ และการดิ้นรนนี้แหละที่นำมาซึ่งปัญหาต่าง ๆ อีกมากมาย
***** อยากให้ทุกคนที่มีรัก รู้จักพอ
7月12日 เรียนรู้ลาพักร้อน กลับบ้านต่างจังหวัดไปหลายวัน ได้มีโอกาสได้คุยกับคุณพ่อคุณแม่ พี่น้อง หลาน ก็รู้สึกดี และหายคิดถึงไปได้เยอะทีเดียว
การกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดครั้งนี้ ได้คิดอะไรมากขึ้น ได้เจออะไรมากขึ้น อย่างแรก
เมื่อก่อนเราคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง เศร้าทุกข์ ดีใจ สุข ก็เรื่องของเราเอง แต่พอได้ไปเจอ มันทำให้เรารู้ว่า ที่เราเศร้าเราทุกข์ เพราะเรามัวแต่คิดถึงแต่เรื่องของตัวเองมากไป (หมกมุ่น) ลองหันกลับไปคิดเรื่องคนอื่นบ้าง ครอบครัว ก็เลยทำให้เราลืมที่จะคิดถึงเรื่องของตัวเอง พ่อก็แก่แล้ว แม่ก็ป่วยหนัก หลานอีกสองคนเป็นออทิสติก มาลองคิดดีกว่าว่าเราจะดูแลพวกเขาให้ดีได้อย่างไร เลิกคิดแต่เรื่องของตัวเองได้แล้ว ทำดีอยู่แล้วก็ทำให้ดียิ่งขึ้นเพื่อพวกเขาดีกว่า..
ขี้กลัว ไม่กล้าเผชิญความกลัว แต่วันนี้ทำได้แล้ว จากที่เมื่อก่อน ไม่กล้าขึ้นเครื่องบิน เพราะมีโรคประจำตัว แต่วันนี้กลับทำได้แฮะ เดินทางคนเดียวทั้งไปและกลับ และกลับรู้สึกสนุกกับการเดินทางเสียด้วย ดีใจ เราผ่านมันได้แล้ว นี่สอนให้รู้ว่าหากเราไม่รุกขึ้นมาเผชิญกับความกลัว เราก็จะไม่มีวันนี้เลย
ได้เรียนรุ้ที่จะอยู่กับตัวเองมากขึ้น ดีนะ รู้สึกว่า จริงๆ แล้วเราเคยคืดมากคิดเยอะว่า อยู่คนเดียวจะเหงาไหม กลับบ้านไปจะเหงาไหม แต่เรากลับไม่เหงา เพราะว่า มันอยู่ที่ความคิดไง คิดว่าไม่เหงามันก็ไม่เหงา
ได้เรียนรู้หัวใจตัวเองมากขึ้น รู้ว่าจริง ๆ เรารู้สึกอย่างไร กับในเรื่องความรัก รักคนในครอบครัว รักคนที่เรารัก
ได้เรียนรู้ว่า เราคิดถึงใครบางคน
ได้เรียนรู้ว่า เราทำได้นิ เราไม่คิดมาก ไม่ระแวง แล้วเราก็มีความสุขดีด้วยที่เราไม่เป็นแบบนี้
ได้เรียนรู้ว่า ยังมีคนที่รักเรามากๆๆๆ อีกหลายคน และเขาคนนั้นก็ยังรักเราอยู่
การเดินทางครั้งนี้ถือว่าได้ประโยชน์อะไรเยอะดี โดยเฉพาะทางด้านจิตใจ ขอบคุณวิกฤตที่เกิดขึ้นที่ทำให้มีโอกาสในวันนี้ และขอบคุณ คนคนนั้นด้วยที่วันนี้ทำให้เราแข็งแรงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
|
|||
|
|
